|
|
Veldslag tijdens de JKM
Zondag 8 april 2012Hoewel ik de hele week al verkouden was en alleen maar vitamine C tabletten als ontbijt nam, had ik ontzettend veel zin in deelname aan de 50 mijl van de JKM. Ooit 12 jaar geleden meegedaan in Stein aan een 6 uurs loop waar ik iets meer als 72 km bij elkaar liep, maar dit was even iets anders. De generale repetitie in Gilze (62,5 km) was goed gegaan, dus nu alleen nog 18 km erbij. In de loop van de week werd al snel duidelijk dat de wind, kracht 4, uit het noorden zou komen, dus dat was zeker niet gunstig.
Vriend Menno was weer zo goed om vroeg op te staan (op de verjaardag van zjn vrouw!) om mij om 7:30 uur af te zetten bij de start in IJmuiden. De sfeer is altijd goed bij hardloopwedstrijden, maar bij ultra marathons wordt er vaak nog een stapje bovenop gedaan. Daar hou ik wel van. Het gaat niet zo zeer om de eindtijd, maar meer om dat je elkaar aan de finish een hand kunt geven en zeggen: "Klasse man, je hebt het weer gedaan!".
Via de sluizen kom je in Wijk aan Zee waar je vervolgens een ronde maakt door het duingebied om aan de 80,5 km te komen. Via de pier stap je na ongeveer 18,5 km het strand op en daar begon de ellende. Iedereen heeft wel eens op het strand gelopen met windje tegen, maar vaak pakte je dan de eerste de beste opgang en zocht je de beschutting op. In dit geval zou de wind de komende 6 uur om je hoofd razen. In combinatie met het feit dat het strand op sommige punten zeer slecht was, wist toen dat dit voor velen een lijdensweg ging worden.
De eerste 2 uur heb ik samen met Peter Loos opgelopen. Een goede marathonloper uit Heemskerk die zich voor deze gelegenheid had omgetoverd tot ultraloper. Vanaf km 32 zijn we samen gaan lopen, kop over kop, om zo krachten te sparen. Uiteindelijk vond Peter het bij 45 km welletjes en is uitgestapt en ben ik alleen verder gegaan. Aan het eind van de zeewering was post Petten op 56 km en ben ik even gaan zitten. Ik een deken om warm te blijven en nam wat slokjes cola om mijn maag wat rust te geven. Ik wilde per se de finish halen, maar het fraaie was er bij mij ook wel een beetje af.
Ineens vond ik het genoeg. Ik kreeg het koud, moest steeds vaker wandelen, het strand was bagger, ik was op. Ik zag de post Groote Keten (km 67) en besloot er mee te stoppen. Teleurgesteld, maar ook weer niet. Gemengde gevoelens. Over 2 jaar sta ik er weer. (als de wind maar gunstig is)
Ultra Marathon Gilze
Zondag 8 april 201225 maart jl. meegedaan aan de Ultraloop in Gilze over 62,5 km. Eerste 'echte' wedstrijd voor mij sinds een jaar of 12. Voeding is enorm belangrijk tijdens een ultra marathon en ik had dan ook vriend Menno mee op de fiets als verzorger. Helemaal goed.
Voeding is enorm belangrijk tijdens een ultra marathon. Sinds een paar jaar zweer ik helemaal bij de gelletjes van SiS, dus daar had ik een buslading van mee. Verder drink ik eigenlijk alleen maar water onderweg. Eigenlijk alleen om zo eventuele maagproblemen te voorkomen bij gebruik van diverse 'energy drinks'.
|
Het parcours, 6 ronden van 10,4 km, bestond vrnl. uit polderwegen rondom het fraaie Gilze. Sommige RopaRun teams maakten ook gebruik van de mogelijk deze 62 km als test te gebruiken. Gevolg was wel dat ik telkens door verschillende busjes of erger nog: een afgedankte Duitse brandweerauto werd ingehaald. Ik moest dan ook vaak de berm in hierdoor. |
De zon scheen heftig en met een zware laatste ronde kwam ik uiteindelijk als 4e over de finisch in 5:04 uur. Met een goede generale repetitie tijdens de Ultraloop in Gilze over 62,5 km op 25 maart jl. was ik goed op weg om een goede prestatie neer te zetten tijdens de 80 km van de JanKnippenberg Memorial.
Hardlopen voor het goede doel!
Maandag 19 maart 2012Op 13 en 14 april organiseert Roparun team213 een hardloopevenement in het gezellige centrum van Heemskerk! Je kunt voor 5 euro een half uur hardlooptijd 'kopen' waarbij de opbrengst geheel gaat naar stichting Daniel den Hoed.
Er wordt gestart om 19:00 uur op vrijdagavond en gestopt op 19:00 uur op zaterdagavond. Aanmelden doe je via het emailadres: roparunteam213@hotmail.nl Geef dan meteen aan vanaf hoe laat tot hoe laat je wenst te lopen.
Eventuele donaties zijn natuurlijk ook van harte welkom.
Deze kunnen worden gestort op rekening nr: 40.04.55.552 tnv Roparunteam 213 (E Kater) De opbrengst gaat geheel naar Stichting Roparun oftewel Daniel den Hoed.
Klik hier om de flyer (PDF) te bekijken.
Kijk op www.feedhorn.nl of www.roparun.nl voor meer informatie.
Extra lusje in de JKM
Maandag 30 januari 2012De route van de Jan Knippenberg Memorial is bekend! De start van deze 'Halve van Egmond' onder de ultralopen in Nederland vindt plaats in Naaldwijk met een finish in Den Helder. Nu zijn er van deze monsterwedstrijd voor alle duidelijkheid 2 varianten. Je hebt de standaardversie over een lengte van 100 EM (160 km) en er is een halve versie van 80 km. De eerste variant is natuurlijk voor de echte 'die-hards'. Met deze mensen valt niet te spotten.
|
Voor diegenen die echter toch van het echte werk willen proeven, maar de complete afstand nog even te veel van het goede vinden, is daar dus de 80 km. De start hiervan vindt plaats op zaterdagochtend 7 april (een dag eerder) in IJmuiden en loopt via de sluizen richting Wijk aan Zee.
Voorheen was het zo dat de start van de halve afstand begon op kilometerpunt 86 van de 160. Dit betekende dat de lengte van de 'halve' geen 80 maar 74 km was. Om toch aan die 80 km te komen, heeft de organisatie dit jaar een extra lus van 5 km ingepland door de duinen van Wijk aan Zee (zoals bovenstaand plaatje aangeeft). Op kilometerpunt 12,5 van de 80 km zal dit rondje beginnen (voor de kenners: bij de supermarkt rechtsaf de duinen in) een bij 17,5 km kom je het duin weer uit.
Vervolgens loop je dan richting de Noordpier om te beginnen aan de lange 'strandwandeling' van ongeveer 60 km. Feest!
It's a dog's life
Dinsdag 17 januari 2012Ik ga me (naast het ultralopen) wat meer verdiepen in het canicrossen. Onze hond Noortje, een Friese stabij, is onlangs 1 jaar geworden. Officieel mag ze dan meedoen aan canicross-wedstrijden. Op zich luistert ze goed naar me, tenzij er andere honden in de buurt zijn. In dat geval hoort ze niets meer, kan ik roepen wat ik wil, maar contact krijg ik niet meer met haar. Dat kan dus nog leuk worden, hardlopen in teamverband.
|
Er zal natuurlijk ook getraind moeten worden. Door beiden. Noortje zal ten eerste moeten wennen aan het lopen van langere afstanden aan de lijn. Zelf ben ik wel gewend aan lange afstanden hardlopen, maar ik denk dat ik mijn houding cq. coordinatie van mijn lichaam zal moeten aanpassen cq. trainen door deze nieuwe vorm van hardlopen. Allemaal nieuw voor ons allebei, maar ik heb er erg veel zin in. Via Canicross Nederland worden er trainingen georganiseerd in Castricum wat bij mij om de hoek is. Hier ga ik zeker gebruik van maken om zo goed voorbereid te zijn bij deelname aan de Benefit Beach Canicross op 10 Maart a.s. op het strand van IJmuiden. |
Voor diegene die nog geen goed beeld hebben over wat canicrossen nou eigenlijk is, hier een mooi filmverslag van een canicross wedstrijd gemaakt door RTV DRenthe.
Back on track
Woensdag 11 januari 2012Ik mag weer een beetje hardlopen. Maximaal 3 keer per week en dan niet langer als 20 tot 30 minuten. Maar goed, we kunnen weer langzaam gaan opbouwen. Snelheid is er een beetje uit na 2 maanden stil te hebben gestaan, maar goed. Voor ultralopers is snelheid niet zo heel belangrijk gelukkig. Het gaat hier meer om de langzame duurlopen.
De 6 uurs loop van Stein begin maart moet ik natuurlijk laten schieten, want dat ga ik niet halen qua voorbereiding. Om bij deze wedstrijd goed voor de dag te komen, zal ik zeker een aantal keren een duurloop van 4,5 uur gedaan moeten hebben. In eerste instantie verdeeld over 3 ronden van 1,5 uur maar uiteindelijk zal ik hem aan één stuk door met voldoende eten en drinken aan boord moeten kunnen lopen.
Ik heb in 2002 ook al eens meegedaan in Stein. We liepen rondjes op een parcours van bijna 3 km. Mooie loop waar ieder jaar weer wereldtoppers op ultragebied uit Frankrijk en Oost-Europa aan de start staan. Aangezien Stein in het mooie Limburg ligt, had ik van te voren even gebeld of er soms heuvels in het parcours zaten. "Nee, meneer, het is zo vlak als wat..", werd me verteld in een zwaar zuidelijk accent. Maar goed, ik had het kunnen weten. Het blijft toch Limburg. Achteraf vond ik de heuvel niet eens zo erg. Het was een aangename onderbreking tijdens al die rondjes. Toen uiteindelijk de bel ging na 6 uur had ik in totaal 72030 meter afgelegd. Hiermee was ik 25e overall (5e Nederlander).
Ik had mijn vriend Rene Jerphanion meegenomen om mij van eten en drinken te voorzien tijdens elke doorkomst. Na afloop kwam er echter nog een taak bij voor hem. Hij mocht me naar huis rijden, want ik was hiertoe niet meer in staat.
Licht aan de horizon?
Zaterdag 24 december 2011Na 5 keer behandeld te zijn met de ARP was ik nog niet echt enthousiast over mijn herstel. De pijn bleef na de behandeling dan wel een paar uur weg, maar als ik dan weer mijn verplichte oefeningen deed, zoals trippling, achteruit de trap af of gewoon de boel oprekken, dan voelde ik mijn kwaal weer 'terugkomen'.
|
Ik kreeg hierop van de fysiotherapeut het advies om voor de overige behandelingen de ARP op 'full power' te zetten. Voor mijn gevoel stonden de blaren al in mijn knieholten, maar volgens haar zou de behandeling nog effectiever zijn als deze nog 'een tandje hoger' uitgevoerd zou worden. Voor mijn gevoel zat ik nu al tegen de grens aan, maar ok. |
De laatste 3 van de in totaal 8 behandelingen voelde ik me dan ook net een Duracell batterij. De stroom gierde door mijn linker achillespees en kuit tot de volledige kramp erin schoot. Pijn is fijn! Alles voor een spoedig herstel.
|
Thuis sprong de de mixer en broodrooster spontaan aan als ik de keuken inliep en mijn telefoon laadde zich vanzelf op door hem alleen maar in m'n broekzak te laten. Maar ik moet toegeven dat mijn blessure ook minder pijnlijk werd. Na een totaal van 8 behandelingen met de ARP mocht ik eindelijk de loopband op. Voor het eerst weer hardlopen sinds een maand. Maar ja, het is net als fietsen, je verleert het nooit. |
|
Na eerst wat te hebben gewandeld, mocht ik uiteindelijk langzaam gaan dribbelen. Gevoelig in het begin, maar uiteindelijk verdween ook dat en werd de loopband op een 'waanzinnige' 9,5 km/uur gezet.
Na in totaal 10 minuten te hebben 'gesport' ging ik als een gelukkig mens van de loopband. Over 3 dagen mag ik weer 10 minuten. Joepie!
Is er leven na de ARP?
Woensdag 14 december 2011Sinds vorige week ben ik onder behandeling bij het Sport Medisch Centrum (SMC) en wordt ik dagelijks 'ge-arpt'. Klinkt misschien vies, maar dat is het niet. ARP staat voor: Accelerated Recovery Performance en bestaat (kort door de bocht) uit het stimuleren van de zenuwen door elektrische pulsen. De ARP maakt zich nl. uniek doordat het een combinatie uitstuurt van 2 stroomvormen: t.w. een achtergrondsignaal en een hoofdsignaal.
"Het achtergrondsignaal heeft een frequentie van 10 kHz en zorgt voor een verhoogde bloedcirculatie en ontspanning van de spieren. Doordat dit signaal een lage intensiteit heeft wordt dit nauwelijks waargenomen. De pulsen van het hoofdsignaal hebben een grotere intensiteit welke gedurende de therapie nog verder vergroot kan worden. Het hoofdsignaal is ontwikkeld op basis van pulserende gelijkstroom, dit heeft in het verleden al bewezen dat hier de beste resultaten mee worden bereikt. " (bron: www.arptrainer.nl)
In mijn specifieke geval komt het er op neer dat ik dagelijks met mijn (linker) voet in een emmer met water ga zitten, waarop vervolgens stroom door mijn linkervoet/achillespees heen gejaagd wordt. (Het schijnt dat water een geleidende werking heeft.) Vervolgens treedt er een constante verkramping op in mijn achillespees wat de doorbloeding in dat specifieke gebied moet bevorderen. Niet echt een prettig gevoel, maar ok. "Wie mooi wil zijn moet pijn lijden" en dit hoort er allemaal bij. Gelukkig heb ik de 'volume-knop' zelf in beheer, dus als het een keer echt vervelend wordt, draai ik de intensiteit van het martelwerktuig gewoon omlaag. Net zo makkelijk.
Na een intensieve week van behandelingen en (thuis)oefeningen, mag ik dan eindelijk 'mijn eerste stapjes' op de loopband maken. Ik kan niet wachten.
Time for action
Vrijdag 9 december 2011Ik heb dus chronisch last van mijn hak, de linker wel te verstaan. Al geruime tijd eigenlijk al. Ik wordt er gek van. Voor alle duidelijkheid: de hiel is de onderkant en de hak is de achterkant van het hielbeen. Lopen is er voor mij dus niet bij. Ik ben dan ook stinkend jaloers op al die hardlopers die met extreem overgewicht op tennisschoenen mijn keukenraam voorbij sjokken. Kon ik dat maar! Je gaat je grenzen verleggen denk ik.
Ik heb nu 14 dagen niet gelopen en ik moet zeggen dat de pijn in mijn hak zowaar minder wordt. Natuurlijk ben ik deze periode druk bezig geweest met allerlei handelingen om zo snel mogelijk van mijn 'kwaal' af te komen. Ik heb zo vaak ijsbehandeling toegepast dat mijn vriezer het niet meer trok. Ook heb ik er meer sporttape op geplakt dan ik voor mijn sinterklaassurprise gebruikt heb.
Het door mij gewenste effect werd echter niet bereikt. Al vanaf stap 1 kwam de pijn weer terug. De duurloop van een uur die ik in gedachte had, heb ik overigens wel gedaan, al was het geen feest. Mijn maatregelen hadden dus niets uitgehaald. Tijd dus om er door mensen naar te laten kijken die er voor gestudeerd hadden.
Vandaag dus bij het SMC in Beverwijk geweest waar ik na een uitgebreid verhoor en onderzoek ben ik doorgestuurd naar Intersport Veldhuis voor een voetscan. Verder kreeg ik de komende week verplichte rust opgelegd. In plaats hiervan wordt ik iedere dag behandeld met een of ander apparaat met een stekker en heb ik oefeningen voor thuis als huiswerk meegekregen. Dit moet goed komen!
Time out
Woensdag 23 november 2011De laatste tijd gaat het lopen niet echt lekker. Conditioneel gaat het allemaal wel. Ik heb alleen last van pijntjes aan mijn linkervoet, waardoor hardlopen voor mij geen feest meer is. Op mijn hiel zit nl. een gevoelige plek wat er nogal onstoken uit ziet.
Als ik begin met hardlopen is dit vrij pijnlijk, maar eenmaal aan het lopen neemt de pijn langzaam af. Helemaal weg gaat het nooit. Het is een zeurderige pijn. Het gevolg is dan ook dat ik de ochtend erop mijn bed uitstrompel van de pijn. Dit gaat niet goed zo en ik ben nog maar net begonnen met mijn ultra training.
Ik heb daarom maar besloten even te stoppen met lopen en mij te focussen op alternatieve sporten als fietsen en zwemmen. In combinatie met ijsbehandelingen en veel rek- en strekoefeningen hoop ik dat mijn voet zo de nodige rust krijgt waardoor ik na verloop van tijd de training weer langzaam kan oppakken.
Ik was dan ook genoodzaakt de marathon die ik a.s. zondag zou gaan lopen in Geldrop, af te blazen. Heel erg jammer, want hier had ik echt zin in. Maar nu doorlopen betekent voor mij dat ik zeker mijzelf de vernieling in loop en dan zal mijn (gedwongen) herstel zeker langer duren.
Mijn uiteindelijke doel(en) zijn de 6-uursloop in Stein (Limburg) in maart en de Jan Knippenberg 50 mijl strandloop van IJmuiden naar Den Helder in april volgens jaar, dus dat is nog redelijk ver weg.
Misschien dat er nu mensen zijn die, als zij dit lezen, zich herkennen in deze blessure en misschien tips hebben. Ik sta hier nl. altijd open voor, in de hoop dat ik zo snel mogelijk het hardlopen weer kan oppakken.
Marathon Brabant
Woensdag 2 november 2011Afgelopen zondag meegereden met loopmaatje Menno van Stralen naar Etten-Leur om daar de marathon te lopen. Menno ging hier hazen voor Rob Heemskerk en vond 1 rondje meer als voldoende. Voor mij was dit, ten eerste, een goede test om te zien hoe de vlag ( lees:conditie ) ervoor stond. Verder was het een mooie gelegenheid om mijn zondagse lange duurloop te combineren met Brabantse gezelligheid. In Etten-Leur was ik nog nooit geweest en ik moet zeggen dat de marathon qua organisatie er goed uit zag. Inschrijfkosten die heel redelijk zijn (15 euro) en om de 5 km een goed uitgeruste drankpost met vaak kort hierachter (of soms ervoor) een 'sponzenpost'.
|
Mijn doel was om halverwege door te komen in 1:37 uur om uiteindelijk te finishen in 3:15 uur. Nu vind ik 1:37 uur vrij langzaam klinken, maar 3:15 uur daarentegen is in mijn ogen toch weer aardig doorstappen. In totaal deden er aan de marathon ongeveer 300 lopers mee, met als gevolg dat ik flinke stukken alleen heb gelopen. Ook nu stond ik weer versteld door het aantal lopers dat in het begin veel te hard starten. Ik moet daar altijd een beetje om lachen, omdat je precies ziet welke lopers dit zijn. Je haalt ze er zo uit. Maar vooral moet ik denken aan de wijze waarop deze lopers de laatste 10 km van de marathon zullen volbrengen. Vooral door onervarenheid sprinten deze lieden weg vanaf de startlijn. Ze hebben immers goed getraind en na de rustperiode in de laatste week staan ze te trappelen van ongeduld. Met alle gevolgen van dien. Zonde van al je trainingsarbeid. |
Maar goed, na 3:12 uur kwam ik uiteindelijk over de finish in het gezellige stadskern van Etten-Leur. Halverwege door in 1:35 uur, dus helemaal goed. Daarna nog even een biertje gedronken in de kroeg om vervolgens weer door Menno naar huis gebracht te worden. Volgend jaar weer en dan loopt Menno de volledige versie van de marathon. Ja, die mensen daar organiseren zo'n evenement niet voor niks!
Wedstrijdje tussendoor
Dinsdag 25 oktober 2011Het is weer eens tijd voor een wedstrijdje. Ik loop de laatste weken (voor mijn gevoel maanden) alleen maar lange duurlopen en nu wil ik wel eens weten hoe de vlag erbij hangt. Dus toen loopmaatje Menno vertelde dat hij ging meedoen (als haas welteverstaan) aan de Marathon van Etten-Leur zondag 30 oktober heb ik me geen moment bedacht.
Het is altijd veel gezelliger om samen te lopen dan alleen. In mijn geval zal het er op neer komen dat het een tempoduurloop van 42 km gaat worden. Behoudend vertrekken, goed eten en drinken onderweg en na 30 km maar eens kijken wat er nog in het vat zit. Belangrijk is wel om zo vlak mogelijk te lopen.
Hoewel tijd in dit geval niet zo belangrijk is, probeer ik toch na ongeveer 3:20 uur de finishlijn te passeren. We zullen zien. Ik heb er in ieder geval veel zin in. Maar eerst zal ik 2 uur in de auto naast Menno moeten doorbrengen. Hier heb ik minder zin in.
Rondje Alkmaardermeer
Zondag 25 september 2011Vandaag een wedstrijdje in Akersloot meegepikt. Ik kon kiezen tussen 5, 10 of 15 km. Gezien mijn interesse in lange afstanden koos ik voor de langste afstand. Vorig jaar liep ik hier ook de 15 km en werd toen eerste. Mijn gewonnen prijzengeld heeft toen de sporthal niet verlaten maar ging geheel op aan koffie, bier en bitterballen. Altijd gezellig daar. We moesten de kantine uitgeveegd worden.
Door de dames en heren van de Akerslootse Marathonklub AMAK was er weer een mooie ronde van 5 km langs het Alkmaardermeer uitgezet. Parcours was echter iets gewijzigd t.o.v. vorig jaar. Een stuk van ongeveer 500 meter dwars door een woonwijk was weggelaten en is vervangen door een extra lusje om de plaatselijke kerk.
Bij het ingaan van de laatste ronde had ik, in tegenstelling tot vorig jaar, nu Milo Hacquebard mee. Samen met voorfietser Piet van Hoolwerff moesten we uit gaan maken wie vandaag de sterkste was. Aangezien ik alleen maar train door lange en langzame duurlopen af te werken, had ik geen idee hoe het met de snelheid zat. Door al dat duurwerk was dat natuurlijk wat minder geworden. Op het gedeelte waar de wind een beetje wegviel besloot ik te versnellen en ik moet zeggen dat dit verbazend makkelijk ging. Er viel een gaatje wat, volgens Piet de voorfietser, alleen maar groter werd.
Na 58:12 min kwam ik exact samen met Gerard Kunnen over de finish. Gerard ontmoette ik zo'n 24 jaar geleden bij av DEM waar hij in de marathongroep zat o.l.v. Piet Bleeker. Inmiddels is Gerard 73 jaar en vindt het moeilijk te accepteren dat zijn finishtijden ieder jaar een beetje achteruit gaan. Ik denk hier heel anders over en dat probeer ik hem dan ook iedere keer te vertellen. Als ik 73 jaar ben hoop ik van harte nog een 10 km, zoals hij deed vandaag, te kunnen lopen.
Ik had vandaag Gerard beloofd hem niet te dubbelen. Eigenlijk zou het mooi zijn als we allebei rond de 58 minuten zouden lopen. Hier zouden we allebei voor tekenen. Met nog 100 meter te gaan zie ik Gerard voor me lopen richting finish van zijn 10 km. Ik besluit in te houden en hem niet in te halen. Eenmaal op de streep sla ik mijn arm om hem heen en gezamelijk passeren we de finish.
Dit jaar besluiten we het te houden bij koffie en een AA-drink. Gerard bedankt en tot volgend jaar!
3 trainingen op 1 dag
Zaterdag 10 september 2011Topmarathonlopers trainen gemiddeld 2 keer per dag. 's Morgens als ze wakker worden meestal een rustige duurloop tussen de 10 en 14 km om na een middagdutje 's middags (of misschien 's avonds) nog een keer op pad te gaan, maar dan voor de kwaliteitstraining.
Ik wil niet opscheppen, maar ik heb gisteren 3 keer getraind! Het begon allemaal bij voetbalvereniging Bloemendaal waar mijn zoon Cas met zijn team ODIN '59 D5 moest voetballen tegen de plaatselijke jeugd. Toen we aan kwamen rijden zagen we dat parkeren hier een probleem ging worden en besloten onze auto langs de berm te parkeren en aan te sluiten achter de andere auto's die er al stonden.
Toen de spelertjes op het veld stonden moest er nog een vlagger aangewezen worden. "Geef mij d'r maar een" riep ik tegen de coach van de tegenpartij die met 2 vlaggen aan kwam zetten. Echer net toen ik de vlag wilde aannemen, hoorde ik iemand achter mij zeggen: "Kijk daar heb je de politie weer. Er worden weer bonnen uitgeschreven!" Bleek dus dat ik mijn auto op een plek had geparkeerd waar een Bloemendaalse politieagent niet blij van wordt. Hier kwam mijn eerste training aan. Terwijl de agenten hun boekje pakten en kentekens van de eerste wagens begonnen te noteren, gaf ik snel de vlag aan een andere ouder en rende ik ( en samen met mij nog 30 ouders) het terrein af richting auto. Dit was dus mijn eerste training, een sprint training. Bespaarde mij 70 euro.
Toen ik mijn auto op een geldige plek had gezet, nam ik de vlag weer over en begon aan training 2. Een interval training. Want dat is het. Er wordt als vlagger ( a.k.a. vlaggenist, vlaggedrager ) van je verwacht dat je de constant op 1 lijn staat met de laatste man. Dus dat is stoppen, starten, stoppen, starten. Na met 5-4 te hebben verloren, leuke partij overigens, reden we weer naar huis en viel ik op de bank in slaap voor 10 minuutjes.
De bedoeling was dat ik vandaag een lange duurloop van 1:30 uur ging doen en daar bestond dan ook mijn derde training uit. Meestal pak ik een rondje Wijk aan Zee. Na 10 minuten op pad te zijn, kwam ik Marcel Kies tegen, een landelijke topper op triathlongebied. Zijn eerste bedoeling was om een intervaltraining af te werken, maar besloot uiteindelijk samen met mij het rondje Wijk aan Zee af te werken.
Via de Creutzberglaan en begraafplaats Duinrust binnendoor naar Wijk aan Zee via het 'oude fietspad', om bij de 'oude Spar' rechtsaf weer het duin in te gaan. Stukje onverhard meepikken, bokkie springen over de Schotse Hooglanders om vervolgens bij het kraantje ons vochtgehalte weer op peil te brengen. Via de Kerkweg liepen we vervolgens richting centrum Heemskerk, langs het nieuwe gemeentehuis, richting Duitslandlaan. Hier scheidden vervolgens onze wegen. Ik bedankte Marcel voor de gezellige en sportieve les en ik had mijn derde training van die dag gehad.
Snelheidstraining in park Assumburg
Maandag 5 september 2011Hoe moet je nu trainen voor een ultraloop. Natuurlijk moet je om je duurvermogen te vergroten lange duurlopen doen. Je moet je lichaam er aan wennen om een langdurige fysieke prestatie te leveren. Het gaat echter niet alleen om lange duurlopen. Al zou je het niet zeggen, maar ook bij ultralopen mag je je snelheidstrainingen niet verwaarlozen. Zelf doe ik dat d.m.v. het lopen van wedstrijden, 1 a 2 per maand.
Dus in het kader van het niet verwaarlozen van mijn snelheidstrainingen liep ik dus afgelopen zondag de Assumburgloop in Heemskerk, georganiseerd door IJsclub Kees Jongert. Een wedstrijd over 10 km bestaande uit een paar rondjes door het gelijknamige park om vervolgens af te sluiten met een lusje door de wijk Broekpolder. Ik mag wel zeggen: een parcours met veel bochten.
Bij het ingaan van de 2e ronde door het park ging het helaas even mis. Een niet oplettende parcourspost stuurde de koploper Ronald Poel helaas de verkeerde kant op. Vlak hierachter liep het groepje waar o.a. ook ik toe behoorde. "Ga maar hier rechts achter de koploper in het blauw aan. Ik heb hem wel de verkeerde kant op gestuurd, maar ja. Op deze manier lopen we tenminste allemaal te veel". Op zich wel een verstandige keuze van deze parcourspost. Maar ik kom hier wel om 10 km hard te lopen en niet 10,51 km. (Afgekeken van iemand die toevallig een GPS horloge om had.) Dus dat was even wat minder.
Uiteindelijk kwam ik als 2e over de finish in een tijd van 40:12 min of eigenlijk 38:12 min, want met de ruim 500 teveel gelopen meters, kan ik van mijn finishtijd denk ik bijna 2 minuten af halen. Echter niet getreurd, het was maar een training en de bloemen maakten een hoop goed.
Wat nou marathon?
Maandag 22 augustus 2011In de aanloop naar de Jan Knippenberg 50 mijl ultraloop op 7 april volgend jaar, doe ik op 27 november mee aan de T'is voor niks Marathon in Geldrop. Ik geef het toe, beetje rare naam voor een marathon, maar vergis je niet.Vorige jaar deden hier (over meerdere afstanden) ruim 800 lopers mee. En zoals de naam al doet vermoeden: de inschrijving is gratis.
Eigenlijk gaat het hier om een ultraloop. De lengte van het marathon parcours, door een schitterend bos- en heidegebied, bedraagt 42,5 km en dus een ultraloop. Alles verder als 42,2 km is een ultra.;-)
Het zal mijn 12e of 13e marathon worden denk ik. Ik heb het niet bijgehouden. Ik zie een marathon dan ook als ieder andere wedstrijd waar ik aan mee gedaan heb. Ook de medailles die je altijd krijgt na afloop van een marathon. Ik bewaar ze niet.
Mijn eerste liep ik in 1990 in Eindhoven. Ik liep al 10 maanden hard, dus ik vond dat ik "klaar was voor de marathon" . Een paar maanden voor mijn marathon werd ik lid van av DEM en natuurlijk raadde mijn toenmalige trainer Piet Bleeker het af mee te doen. Ik had echter al maanden geleden ingeschreven en de hele reis richting zuiden al geregeld qua vervoer en supporters. Uiteindelijk gooiden we het op een akkoordje. Deze mocht ik lopen, maar daarna was het "de baan op" voor de middenafstand.
Halverwege kwam ik door in 1:26 uur en alles zag er goed uit. Echter na 35 km schoot de kramp in iedere spier die je maar kunt bedenken. Na eerst 5 minuten doodstil midden op straat te hebben gestaan, gooide iemand vanaf de kant een spons waarmee ik mijn benen een beetje kon afkoelen. Door vervolgens afwisselend hard te lopen en te wandelen, bereikte ik de finish in 3:13 uur. Was dit nou die marathon waar iedereen het over had? Die afstand waarbij je altijd met tranen in je ogen de finishlijn passeert?
Ok, tranen had ik ook in mijn ogen, maar dat was van de pijn in mijn benen die pas na 2 weken verdween.
Ultrakriebels
Donderdag 21 juli 201112 jaar geleden heb ik een uitstapje (van een paar jaar) gedaan naar het ultralopen. Voor degene die hier niet bekend mee zijn: onder ultralopen vallen alle afstanden verder dan 42,2 km. Het is een klein wereldje. Tijdens wedstrijden in het land kom je dan ook vaak dezelfde mensen tegen. Verder moet ik wel zeggen dat de sfeer bij een ultraloop nóg gemoedelijker is dan tijdens een 10 EM of halve marathon. Ok, het zijn wedstrijden, maar de eindtijd is helemaal niet belangrijk bij een ultra. Bij een ultraloop is iedereen die finisht een winnaar!
Ik liep in die tijd vaak met Hans Pleijster. Hij werkte net als ik in het Rode Kruis Ziekenhuis in Beverwijk en in de middagpauze liepen we vaak samen even naar Wijk aan Zee. Ik had net een PR gelopen van 1:28 uur op de 'halve' waar ik erg blij mee was. Hans daarentegen was van het kaliber 1:11 uur op de 'halve' en 2:27 uur op de 'hele'. Ik moet dan ook toegeven dat hij mijn grote voorbeeld in die dagen was.
In die tijd vonden er nog wel eens protestakties binnen de 'zorg' plaats. Dit resulteerde dan in zondagsdiensten die in het ziekenhuis gedraaid werden op doordeweekse dagen. Naar huis mocht je niet, dus maakten Hans en ik er vaak een duurloop van een paar uur van. Via Beverwijk door de duinen naar Egmond en terug over het strand en via de pier van Wijk aan Zee weer terug naar het ziekenhuis. Heerlijk!
Hans kwam (en komt) uit Hoofddorp en liep op zaterdagochtend vaak samen met een groep lokale ultralopers. Op de even weken werd er 40 km gelopen en op de oneven weken 50 km. Op uitnodiging van hem ben ik eerst alleen op de even weken meegegaan. ben ik later zelf ook vaak meegegaan op de oneven weken. Zo ben ik in het ultraloop wereldje beland. Hoogtepunten voor mij waren de Ronde van Haarlemmermeer, 62,5 km in 4:21 uur en de 6-uursloop van Stein waar ik 72030 meter gelopen heb. Toen mijn kinderen echter geboren werden kreeg ik minder tijd om te trainen en is het ultralopen op een laag pitje beland.
Echter mijn zoon Cas en dochter Maaike zijn inmiddels 11 en 13 jaar en die kan ik inmiddels met een gerust hart alleen thuis laten. En zo gaat het ultralopen gaat weer een beetje kriebelen, want ik moet wel zeggen: het is wel heel erg leuk!
Marquette weer
Zaterdag 18 juni 2011De Marquetteloop in Heemskerk is meestal mijn afsluiter van het seizoen. Een halve marathon bestaande uit 3 grote ronden om landgoed Marquette heen. Vroeger werd deze wedstrijd gehouden in februari, echter onder druk van andere grote wedstrijden, die ook in dat weekend gehouden werden, heeft de organisatie toen besloten te verhuizen naar de maand juni. Met alle risico's van dien.
Voor de meeste (top)atleten is het baanseizoen dan al begonnen en past het lopen van een halve marathon niet echt meer in hun schema. Verder kunnen de temperaturen behoorlijk oplopen in juni en dat is ook niet echt bevorderlijk als je een scherpe eindtijd wilt lopen. En dan heb je nog de (school)vakanties die ervoor kunnen zorgen dat het aantal deelnemers negatief beinvloedt.
|
De windkracht en -richting is bij de Marquetteloop erg belangrijk aangezien er ongeveer 2 (van de 7) km per ronde door de polder gelopen wordt. Ook aankomende zondag wordt het weer zeuren. Waar je in februari nog wel eens de wind in de rug had, hebben we sinds de verhuizing naar juni alleen nog maar westenwind gehad. Ook voor aankomende zondag is er weinig goeds voorspeld. Een westenwind kracht 5 in combinatie met veel regen en een temperatuur van 15 graden. Hondenweer dus! Gelukkig heeft iedereen met deze omstandigheden te maken dus niet zeuren! |
En natuurlijk zijn er ook andere wedstrijden dit weekend waar de wind misschien minder vrij spel heeft. De Stoomtramloop in Hoorn bijvoorbeeld. Met een oudewetse stoomloc wordt je naar Medemblik gebracht om vervolgens 21 km terug (hard) te lopen naar Hoorn. Heel leuk allemaal, maar het kost je wel weer een hele dag. De Marquetteloop is voor mij een thuiswedstrijd waar ik rustig om 11:00 uur op de fiets naar toe kan om vervolgens om 15:00 uur weer op de bank uit te rusten met de benen omhoog.
Ook dat vind ik heel belangrijk bij het wel of niet meedoen aan een wedstrijd.
5 oude mannen op een bankje
Zondag 29 mei 2011Nee, deze foto is niet genomen tijdens de Open Dag van Huize Westerheem. Ook mensen die denken dat dit een momentopname is van de zoveelste hangouderen groep die tegenwoordig dorpskernen en winkelcentra onveilig maken, moet ik teleurstellen. Deze foto is nl. genomen 5 minuten na afloop van de DCD loop, een hardloopwedstrijd over 10 km dwars door Beverwijk (Broekpolder) met start en finish op de atletiekbaan van av DEM.
|
Deze mannen op leeftijd waren allemaal 'voorin het veld' te vinden. De een ziet er wat getekender uit dan de ander. Na afloop hadden ze allemaal de grootste verhalen. Iets wat oude mannen vaak doen. Verhalen vertellen. Eigenlijk hoe ouder de man, des te mooier het verhaal. Hebben natuurlijk ook meer meegemaakt, hebben meer wedstrijden gelopen dus hebben meer vergelijkingsmateriaal.
Op de foto ziet u de nummers 3 t/m 7. Samen meer dan 250 jaar levenservaring!
Jagersplasloop
Dinsdag 3 mei 2011Afgelopen zondag toch maar weer even een wedstrijdje gelopen. Samen met loopmaatje Menno van Stralen vertrokken we richting Zaandam om mee te doen aan de Jagersplasloop. Er stond een windkracht 5, maar goed. Dan maar een goede training van maken i.p.v. een goede tijd lopen.
Een trimloop georganiseerd door av Zaanland met een fraai parcours langs de Jagersplas. Trimloop of wedstrijd, daar maak ik eigenlijk nooit onderscheid in bij mijn keuze. Ik heb aan trimlopen meegedaan die voortreffelijk georganiseerd werden, lage inschrijfkosten hadden met parcoursen die uigezet waren door de mooiste gebieden van Nederland. Daarentegen heb ik ook aan wedstrijden meegedaan waarbij je meer dan 1 euro per kilometerafstand betaalde, vervolgens 10 rondjes om de kerk liep, geen kleedkamers aanwezig waren en ook de afstand was niet exact. |
|
De Jagersplasloop is gelukkig een trimloop. Je moet er niet aan denken dat hier 500 man op afkomt. Voor 3 euro heb ik heerlijk gelopen over 10 km (exacte afstand!), kreeg ik drinken na afloop, heb ik heel even onder de douche gestaan en was ik om 12:30 uur weer thuis voor evt. andere activiteiten die zondag.
|
Ik heb afgelopen zondag strijd geleverd met Eddy van Leeuwen en Martin Hoogervorst. Vanaf de start tot en met km 9 liepen we bij elkaar. Door de sterke wind tegen op sommige stukken zakte het tempo, maar dat werd dan weer gecompenseerd door de stukken waar de wind vol in je rug blies. Uiteindelijk was het Eddy van Leeuwen die als eerste de finish passeerde in 37:06 min gevolgd door mijzelf op 7 seconden en Martin op 14 seconden. |
Hier kom ik graag nog een keer.
Druk, druk, druk
Maandag 11 april 2011Het is een beetje druk geweest de laatste tijd. Nieuwe werkgever, uitbreiding van het gezin met een hondje, getuige geweest op een bruiloft (Cees van Leeuwen) waren hier grotendeels de oorzaak van. En dan liep ik er ook nog een beetje bij. Nou ja beetje, ik probeer weer 5 keer per week te trainen. Iets wat ik heel lang geleden heel normaal vond. Sterker nog, er is een tijd geweest dat ik dinsdag en donderdag 's morgens een langzaam rondje van 30-35 minuten liep, vervolgens naar mijn werk ging en 's avonds voor het eten begon de intervalvaltraining. Totaal 8 trainingen in de week! Zaterdag was altijd mijn vaste rustdag. Vaak liep je net 'op het randje' van net wel of net niet geblesseerd raken. Op zaterdag kon je je pijntjes de kans geven om ze te laten verdwijnen.
Ik moet er nu niet meer aan denken, maar ik moet zeggen dat het destijds wel zijn vruchten afwierp. Ik had dan ook geen vriendin. Daar had je helemaal geen tijd voor. Vaak viel ik 's avonds voor de televisie op de bank in slaap. Gezellige kerel. En kwam je iemand tegen die je leuk vond, dan kon je toch alleen maar over hardlopen praten. Geen goede basis dus om een relatie op te bouwen.
Betterrun.nl begint ook te lopen. Steeds meer mensen zien het belang in van goede schema's t.o.v. de hapsnap schema's van het internet. Vrije tijd is kostbaar. Dus als je met je voorbereiding voor bijvoorbeeld een marathon begint, wil je ook dat iedere training zijn vruchten afwerpt. Ik ken nl. mensen die 4 keer per week hardlopen en geen enkele keer trainen. En dat vind ik nu weer zonde van mijn tijd. Blijf er altijd voor zorgen dat er die ene prikkel is. Voorkom de sleur in je hardlopen. Succes!
Uitbreiding van ons gezin
Maandag 14 maart 2011Met grote vreugde deel ik u mede dat ons gezin afgelopen zaterdag is uitgebreid met een mooie dochter genaamd Noortje. Hoewel ze eigenlijk al op 18 januari geboren was, konden we haar pas afgelopen zaterdag meenemen. Op zich vonden wij dit niet heel erg. We hadden daardoor alle tijd om spullen in huis te halen die noodzakelijk zijn voor een juiste opvoeding van onze dochter, zoals knuffels, een riem en een bench waar ze 's nachts rustig in kan slapen.
Eigenlijk heet ze Roefke Teuntje út it Hounen Hûs, maar dat vonden we niet echt handig. Vooral niet als ze later een opleiding zou gaan volgen. We hebben toen maar voor Noortje gekozen.
|
Gisteren zijn we voor het eerst echt naar buiten geweest, in het kader van het socialisatieproces.
Gewoon even naar het bos, alvast wennen aan alle geluiden. Lopen kan ze wel, maar zoiets moet je langzaam opbouwen anders
krijgt ze het op haar heupen. Het kwam er eigenlijk op neer dat ik haar de hele tijd gedragen heb. Daar had ze dan ook
absoluut geen moeite mee.
|
Het uitstekende karakter maakt de hond uitermate geschikt als huishond, echter wel één die dagelijks veel beweging nodig heeft. "Maar wat heeft dit alles nou te maken met hardlopen?", vraagt u zich af.
Dat zal ik u vertellen. De laatste tijd is nl. de canicross enorm aan populariteit aan het winnen. Dit is een hardloopwedstrijd waarbij baas en hond één team vormen. Samen leg je dan een parcours af van (meestal) 5 km. Uiteraard zijn hier natuurlijk regels aan verbonden. Zo mag je je niet laten voortrekken door je hond en andersom mag de baas niet de hond voortrekken. Een leuke combinatie van 2 hobbies. |
|
Ik kan niet wachten tot Noortje oud genoeg is om hier aan mee te mogen doen.Tot die tijd is het vooral tijd en energie steken in het zo snel mogelijk zindelijk krijgen van onze mooie dochter.
België en hardlopen
Woensdag 2 maart 2011Ik kijk graag naar wedstrijden uit het (Belgische) Lotto CrossCup. Deze worden nagenoeg allemaal uitgezonden op tv-zender Canvas en wat me de laatste maanden opvalt, is het volgende: het gaat niet goed met België als hardloopland.
Waar zij vroeger grote sterren voortbracht als: Alex Hagelsteens, Eddy Hellebuyck, Karel Lismont, Armand Parmentier, Miel Puttemans, Gaston Roelants, Vincent Rousseau en Tom van Hooste is het nu een beetje behelpen.
Was het tot vorig jaar Pieter Desmet die domineerde op de Belgische cross, is het nu angstig stil rondom zijn persoon. Zijn sponsor Atletiek Vlaanderen vond het vorig jaar nodig zijn jaarlijkse bijdrage te halveren. Gevolg was dat Pieter naast zijn dagelijkse zware trainingen een baantje moest gaan zoeken voor een paar uur per dag!! Het moge duidelijk zijn dat dit niet ten goede kwam aan zijn prestaties.
|
Coming man is nu Jeroen D'hoedt, 21 jaar. Eind 2009 werd hij Europees Kampioen Cross in Dublin bij de beloften en sindsdien is hij vaak voorin te vinden bij wedstrijden in België. De laatste maanden heeft hij echter weinig tijd in hardlopen kunnen steken vanwege tentamens en examens. |
En dan de vrouwen. Zo besloot Veerle de Jaeghere in 2010, na 9 keer de Lotto Crosscup te winnen en meerdere malen een Belgisch record te hebben gelopen, te stoppen met topatletiek en meer tijd te stoppen in haar carriëre als onderwijzeres op een basisschool. Hardlopen zou ze op een laag pitje blijven volhouden met af en toe een wedstrijdje.
Amper een maand na haar officiële afscheid veroverde ze twee overwinningen op de weg. Haar 2e carriëre was begonnen. Afgelopen zondag deed ze mee met de Lotto CrossCup in Dour. Hier won ze glansrijk (op 37 jarige leeftijd!!!), 2e werd marathonloopster Xenia Luxem en 3e werd Sigrid Vanden Bempt (moeder van 3 kinderen). Onlangs heeft Le Champion Veerle de Jaeghere uitgenodigd voor de CircuitRun op 27 maart in Zandvoort tijdens een Belgisch/Nederlands onderonsje. |
|
Samen met landgenoot Khalid Choukoud zal zij hier aan de start staan. Ik denk dat ik ga kijken.
De mentale aspecten van hardlopen
Maandag 28 februari 2011Fysieke- en psychische aspecten van hardlopen zijn onherroepelijk met elkaar verbonden. Iemand kan nog zo goed getraind hebben voor een wedstrijd, als het 'tussen de oren' niet goed zit, dan zal het verwachtte resultaat van de loper nooit gehaald worden. Dit alles heeft te maken met gedachten die we hebben tijdens het hardlopen. Deze gedachten zijn weer afhankelijk van de soort training en/of wedstrijd die je uitvoert. Er komen bijvoorbeeld andere gedachten vrij bij het hardlopen op vrijdagavond bij een baantraining dan tijdens een lange duurloop in de duinen of wanneer je 2 keer per week hardloopt om af te vallen.
Mentale training bestaat voor een groot deel uit het bekijken van gedachten die je hebt bij het uitoefenen van hardloopvormen zoals die hierboven beschreven zijn. Deze gedachten kunnen grofweg worden onderverdeeld in helpende (reële) - en remmende (irreële) gedachten. Remmende gedachten zijn gedachten die je (zoals de naam doet vermoeden) remmen in je ontwikkeling als loper en schade aanbrengen aan je gedachten. Voorbeelden zijn: "Deze week liep ik slecht, maar volgende week MOET ik beter lopen" of "als ik van Pietje verlies kan ik beter stoppen, want hij is zo slecht".
|
Opvallende kenmerken van de remmende gedachten uit bovenstaande gevallen zijn: "MOETEN". Je legt jezelf een dwang op, je eist van jezelf dat je presteert, zonder te weten of dit wel reëel is. In het andere voorbeeld maak je de vergelijking tussen jou en een andere loper. Je veroordeelt jezelf ten opzichte van de andere loper (Pietje). Misschien heeft Pietje wel maandenlang toegewerkt naar die ene wedstrijd waardoor hij voor jou is geëindigd tijdens die ene wedstrijd. |
Het is dan ook de kunst om deze remmende gedachten om te zetten in helpende gedachten. Remmende gedachten brengen schade aan bij het gevoel dat je hebt en dit gevoel is iets wat je zelf maakt. Hoewel een mental coach zou je hierbij eventueel zou kunnen helpen, kun je (als je jezelf hierin herkent) ook bij jezelf te rade gaan en proberen je negatieve gedachten om te zetten naar posieve gedachten.
Dijk tot Dijk Race 2011 (2)
Dinsdag 8 februari 2011Ik ben er klaar mee. De laatste strandrace van het seizoen, de Rabo Dijk-tot-Dijk Race van Den Helder naar Petten en weer terug, zit er weer op. De fiets kan weer in de olie gezet worden om vervolgens voor een paar maanden opgehangen te worden in de schuur. Een leuke sport waar ik volgend seizoen zeker meer tijd in ga steken. Naast het hardlopen uiteraard, want dat blijft voor mij toch hobby nr 1.
Hoewel het overduidelijk was dat het vandaag zwaar zou gaan worden, had zelfs de organisatie enigszinds medelijden met ons aangezien de start, naast het pittoreske kerkje in Huisduinen, vanwege het hoge water een half uur werd uitgesteld. Ik had een goede plaats in het startvak en om half 1 werden we weggeschoten. Eerst de dames en 30 seconden later de heren.
Met windkracht 7 tegen ontstonden er grote groepen, waaruit niemand durfde weg te rijden. Het gevolg was rijden in waaiers en kort op je voorligger met alle gevolgen van dien. Slingerend over het strand reden we richting Petten. Een handjevol valpartijen om me heen, maar niemand die echt geblesseerd raakte aangezien het tempo vrij laag lag en het zand zacht.
Bij het omkeerpunt in Petten was het opschakelen op het grote blad en met de wind in de rug vol gas weer terug naar Huisduinen.
Om een beetje een indruk te krijgen hoe het afgelopen zondag was, heb ik een kort filmpje gevonden van de dijk bij Huisduinen vlak na de start. Zelf kom ik rond 1:06 min voorbij aan de zeekant. Toen voelde ik me nog goed.
Dijk tot Dijk Race 2011
Donderdag 3 februari 2011Sinds een paar jaar doe ik af en toe eens mee aan een mountainbike race over het strand. Een leuke afwisseling tussen het lopen door. Niet dat ik veel in de melk te brokkelen heb bij het mountainbiken, want dat is een compleet andere discipline. Conditioneel lukt het allemaal wel. Alleen mijn benen willen niet altijd wat ik wil dat ze moeten doen.
Zondag 6 februari vindt de laatste strandrace van het seizoen plaats, nl de Rabo Dijk-tot-Dijk Race. Een wedstrijd met de
start in Den Helder, vervolgens via het strand naar de dijk van Petten en weer terug. In totaal zo'n 43 km bij elkaar.
Op zich niet zo heel ver op de fiets, ware het niet dat het betreffende stuk strand bekend staat als 'zeer slecht'.
Voeg je hier dan nog even de vele strekdammetjes bij, dan wordt het voor mij toch weer afzien. Je kunt natuurlijk over zo'n
strekdammetje heen fietsen, maar dat is linke soep. Blijf je bijvoorbeeld met je voorwiel tussen de stenen hangen dan is een pijnlijke val het gevolg. Je kunt natuurlijk ook om de strekdam heen fietsen, maar dan ben je weer overgeleverd aan het mulle zand. Beide opties vereisen de nodige inspanning.
Ik heb deze strandrace 2 jaar geleden voor het eerst meegedaan. Mijn eerste strandrace. Heen windje schuin tegen en terug in de rug. Ik had hier mijn taktiek op aangepast door op de heenweg in een snelle groep te duiken. Te snel voor mij eigenlijk.
Bij het keerpunt aangekomen, bleek de wind gedraaid te zijn waardoor ik, inmiddels redelijk stuk, opnieuw aan de bak kon. Het licht ging bij mij ongeveer 7 a 8 km voor Den Helder volledig uit. De snelheid op het zuigende zand kreeg ik niet boven de 16 km/uur. De benen waren volledig verzuurd. Na 2:24 uur kwam ik kapot over de finish. Bijna een uur achter de winnaar. Komende zondag is mijn doel dus om onder de 2:24 uur te blijven. Net als 2 jaar geleden komt de wind ook nu weer uit het zuidwesten. Wordt vervolgd....
Gespot in Egmond
Maandag 24 januari 2011Ja ja, ook wij zijn gespot tijdens de Halve marathon van Egmond 2011. Ergens in de buurt van Bakkum stonden de camera's
gericht opgesteld. Dan kan je maar beter zwaaien i.p.v. je hoofd in het zand te stoppen.
Zoals je kunt zien aan ons enthousiasme ging het fanatastisch. We hadden het strand, met de wind schuin tegen, net verlaten en waren op de weg terug naar de finish op de boulevard van Egmond met de wind in de rug.
De bedoeling was om te finishen tussen de 1:40 en 1:45 uur en dat is aardig gelukt.
Gezamenlijk kwamen in 1:39 uur over de finish. Niet gek met 2 keer hardlopen en 1 keer fietsen in de week!
Klik hier voor meer info.
Glibberen in Zaandam
Maandag 17 januari 2011Afgelopen zondag vond er weer een cross plaats uit het TataSteel/Runnersworld Cross Circuit. Hoewel ik nog volledig in de wederopbouw van mijn conditie zit, is af en toe een 'crossje pakken' nooit verkeerd. Een betere training bestaat er volgens mij niet.
|
Deze keer speelde alles zich af rond de Jagersplas in de buurt van Zaandam. Een mooi natuurgebied waar met rood/wit lint een parcours van 2 km was gecreeerd, wat deels langs de slootkant liep, deels over het strandje van de Jagersplas. Ik doe verder niet mee in het circuit, maar goed, het is wel een wedstrijd, dus probeer je collegalopers die normaal achter je zitten nu weer achter je te laten. Hoe graag ik ook zou willen, dit lukt niet altijd. Nu moet ik er wel bij zeggen: dit was niet mijn loop. |
Het parcours lag er nogal drassig bij en spikes heb ik niet meer, dus was ik genoodzaakt op mijn wegschoentjes te lopen.
Een lus in het parcours werd handig omzeild door over een sloot heen te springen. Dit is een ongeschreven regel: hangt er geen lint, dan is afsnijden toegestaan. En toen 1 schaap over de sloot sprong, volgden er meer. Vanwege het soms schuin aflopende parcours en de modder kostte het me meer energie om overeind te blijven dan deze energie te gebruiken voor een voorwaardse beweging. |
|
Het lukte me dan ook niet een gat van 30 meter op mijn voorligger te dichten, omdat ik alle kanten opgleed, behalve de goede. Dit alles in combinatie met mijn gewicht van 85 kilo zorgde er voor dat ik vandaag niet voorin te vinden was in mijn categorie.
Lichtelijk gefrustreerd kwam ik als 11e over de finish. Snel wegwezen hier en deze loop snel vergeten!
Egmond 2011
Woensdag 5 januari 2011Vorig jaar had ik me ingeschreven voor 'Egmond' voor zowel de mountainbikerace op zaterdag alswel het hardloopevenement op zondag. Bij de mountainbikewedstrijd zou ik vanuit een gunstig startvak starten en zondag liep ik op mijn KNAU wedstrijdlicentie. Ik ging voor de 'dubbel' als het ware. Het hele feest ging helaas niet door. Iedereen weet inmiddels waarom. De organisatie had al kosten gemaakt, dus je inschrijfgeld was je kwijt.
Enkele maanden geleden kreeg ik een uitnoding van Le Champion om met korting in te schrijven voor de 2011 editie. Nu doe ik aan beachbiken, maar dan vooral de wedstrijden waar maximaal 400 deelnemers op af komen. Dit jaar was een goede startpositie mij niet gegund en om nu met 5000 mountainbikers tegelijk het mulle strand op te duiken, daar had ik geen zin in. Mij te gevaarlijk. Ik moet dan altijd weer aan die (eenmalige) skeelerwedstrijd denken tijdens de Dam-tot-Dam loop jaren geleden. Massaal en met een noodgang vlogen sommigen de IJ-tunnel in, totdat er iemand viel. Mensen zijn nu nog aan het herstellen.
Nu had ik nog kunnen inschrijven voor de hardloopwedstrijd, maar daar had ik gewoon te weinig voor getraind om een goede prestatie neer te zetten. Ik besloot daarom maar het evenement op de tv te aanschouwen vanuit mijn luie stoel.
Ongeveer 100 jaar geleden heb ik samen met hardloopvriend John Blokker meegedaan met Egmond. De route was toen tegengesteld, m.a.w. eerst werd er een rondje door Egmond gelopen om vervolgens door de duinen richting Castricum aan Zee. Daar dook je dan het strand op voor de laatste 7 km via het strand richting Egmond. We hadden allebei goed getraind en stonden nagenoeg vooraan in het startvak van de wedstrijdatleten. We zorgden ervoor dat we niet te hard van start gingen. We maakten grapjes onderweg en zwaaiden naar het publiek. Op 10 km kwamen we door in 33:00 min. We keken elkaar verbaasd aan. Het ging zo makkelijk!
Op 14 km echter kwam de spelbreker: het strand. Dit lag er slecht bij en de wind was schuin tegen. Hier ging onze mooie eindtijd. Totaal kapot kwamen John en ik over de finish in resp. 1:14 uur en 1:13 uur.
Dit jaar en 10 kilo zwaarder gaat John hem weer lopen. Geen eindtijd in gedachten. Gewoon uitlopen. Zijn buurman, die in eerste instantie mee zou gaan, was inmiddels afgehaakt. Ik heb toen voorgesteld zijn startnummer over te nemen. John heeft dit vervolgens kunnen regelen, met als resultaat dat John en ik a.s. zondag weer aan de start staan. Niet helemaal vooraan, maar helemaal achteraan deze keer. We gaan genieten onderweg. Zwaaien naar het publiek, bij elke drankpost stoppen en lekker kletsen onderweg. Ik heb er nu al zin in!