Hoek van Holland - Den Helder 2010

Woensdag 1 september 2010

Vorig jaar hebben vrienden van mij meegedaan aan de strandrace Hoek van Holland - Den Helder, een mountainbikerace over het strand over ruim 130 km. Niet alleen over het strand eigenlijk, want bij Katwijk en IJmuiden moet (of mag) je er even vanaf om respectievelijk via de haven danwel over de sluizen de eerstvolgende strandopgang weer te nemen. Zelf heb ik eerder meegedaan aan 2 andere 'beachbike races' maar die waren met 36 en 42 km aanzienlijk korter. Na het bekijken van de foto's van afgelopen jaars monsterrit raakte ik steeds enthousiaster en hakte ik voor mezelf de knoop door 'volgend jaar mee te doen'.

Nu is het dan zover. Sinds vorige week sta ik dus ingeschreven als een van de deelnemers van de jaarlijkse Hoek van Holland - Den Helder Beach Marathon op 7 november 2010. Meteen de fiets gepakt voor mijn eerste training. Rustig aan, niet te gek. Een tochtje van 2,5 uur over de weg en het strand. Dit zal zo'n beetje de helft van de tijd zijn die ik nodig zal hebben voor mijn monstertocht.

Eerst richting pontje Buitenhuizen gereden via de Communicatieweg en de Zeedijk, die zo fraai door het landschap slingert. Doorgereden naar Nauerna vanwege zijn mooie jachthaven om vervolgens met windje tegen via de Nauernase Vaart en de provinciale weg richting Castricum aan Zee te rijden. Na ongeveer 1 uur en 3 kwartier ging ik het strand op wat er niet zo fraai bij lag en ik besloot zo dicht mogelijk bij de branding te blijven. Windje in de rug dus niks aan de hand.

Hoewel ik speciale (extra brede) strandbanden onder mijn fiets gemonteerd heb, zakte ik toch redelijk vaak weg. Het leek dan ook alsof er telkens iemand achter je aan je jas of shirt zat te trekken, terwijl je aan het fietsen bent. (Vroeger keek ik nog wel eens achterom!) Ik had waarschijnlijk wat lucht uit mijn banden moeten laten lopen om zo een groter rijvlak te krijgen en op die manier minder snel weg te zakken. Maar goed, ik moest na het strand ook nog een stukje over de weg en dan zijn harde banden wel lekker.

De ketting heb ik ook gelijk gewassen onderweg. Bij het wisselen van de ene zandplaat naar de andere bleek de watergeul ertussen nl. dieper te zijn dan ik dacht. Hier kwam ik pas achter toen ik eenmaal stil stond met de fiets in mijn hand en het water in je onderbroek. Hoort er allemaal bij!

Conclusie: deze eerste training viel me niet mee en er moet qua training nog veel gebeuren. De komende dagen gebruik ik om te rusten. Rust: de beste training die er is. Laat die nou net samenvallen met de feestweek van Heemskerk!

Warming-Up Running Assendelft

Zondag 15 augustus 2010

Een van de evenementen die naast o.a. de Dam Tot Dam loop, de Halve van Egmond en Circuitrun Zandvoort nog meer worden georganiseerd door Le Champion, zijn de Warming-Up lopen in Assendelft. Een serie van 4 lopen over ong. 7,5 km die op 4 opeenvolgende woensdagavonden worden gehouden. Op zich niets bijzonders aan deze loop. Het is een gewone trimloop, sinds jaar en dag georganiseerd met de eerste loop op de 3e woensdag van augustus. Midden in de zomervakantie dus. De afstand is discutabel (7,5 of 7,6 km ?), er zijn geen geldprijzen, maar toch staan hier ieder jaar weer honderden enthousiaste lopers en loopsters aan de start. Niet alleen in de breedte zijn deze lopen goed bezet, maar ook 'voorin' zijn altijd snelle mannen en vrouwen te vinden. Ongeacht welk niveau je ook hebt, je loopt hier zelden alleen.

Ik doe hier eigenlijk ook al jaren aan mee. Gewoon even kijken hoe het met de snelheid zit. Ontspannen op de fiets naar toe, 20 minuten, vervolgens (ongeveer) 7,5 km 'alles uit de kast', en daarna weer lekker uitfietsen naar huis. Er zijn jaren bij dat ik meedoe voor het klassement, andere jaren loop ik er 1 of 2 wedstrijdjes. Ik ben hier eigenlijk elk jaar wel te vinden.

Hoewel ze volgende week weer van start gaan, zal ik de eerste van de 4 wedstrijden toch moeten missen. Enkele weken geleden ben ik namelijk tijdens het fietsen in Amsterdam Centrum aangereden waardoor ik voor het eerst 'gevlogen' heb. Mocht iemand dit gefilmd hebben, dan zou het zeker een hit op YouTube geweest zijn. Sinds mijn vlucht heb ik echter last van mijn linkerheup. Ontspannen lopen gaat dan nog wel, maar zodra ik ook alleen maar denk aan een tempoversnelling dan denkt mijn linkerheup daar dan heel anders over. A.s. woensdag zal ik de eerste loop dit jaar moeten missen. De week erop hoop ik wel weer van de partij te zijn, desnoods op de fiets.

Italian running

Woensdag 28 juli 2010

Ik heb me jarenlang afgevraagd waarom er zo weinig goede (halve) marathonlopers uit Italië komen. Wat ik eigenlijk wil zeggen, is dat Italië volgens mij alles in zich heeft om goede hardlopers te leveren. Geografisch gezien biedt Italie alle ingredienten die nodig zijn om een volwaardig trainingschema in elkaar te draaien. In het noorden heb je bijv. de bergen voor o.a. heuveltraining, vlak hieronder de Po-vlakte voor de broodnodige snelheids- en tempotraining (en voor als je even geen heuvel meer kunt zien!). En als er dan tijdens de wintermaanden wordt geskieed in de bergen, dan kun je de warmte opzoeken door te vluchten naar het zuiden. Wat wil je nog meer! Italië heeft alles!

En natuurlijk heeft Italië in de historie enkele goede marathonlopers opgebracht, zoals Gelindo Bordin, Giacomo Leone en natuurlijk Olympisch kampioen 2004 Stefano Baldini, maar waarom komen er zo weinig lange afstandslopers uit dit mooie land? Afgelopen weken ben ik op vakantie geweest in Italië en ik weet het nu! Ik ben er achter gekomen waarom er uit zo'n groot en autonoom land relatief weinig marathonlopers komen.

Ten eerste heeft Italië geen fiets- en/of wandelpaden waar je ook als hardloper gebruik van kunt maken. Wandelpaden zijn er alleen in de buurt waar water is, bijv. in de buurt van een meer of langs de kust. In zo'n geval noemen ze het een boulevard. Hier kun je over hardlopen, maar dan wel heel vroeg in de ochtend. Als fietser cq. hardloper ben je gebonden aan de weg waar ook auto's met minimaal 80 km/uur overheen rijden. Je training wordt een verkapte interval, doordat je telkens de berm in moet springen omdat er weer zo'n malloot in z'n Fiat voorbij komt.

Ik denk dan ook dat Italianen een hekel hebben aan hardlopers. Ze hebben er niks mee. Deze desintresse verdwijnt echter als sneeuw voor de Italiaanse zon als een landgenoot een gouden medaille heeft behaald op een EK, WK of Olympische Spelen. Dan komt het chauvinisme boven drijven en worden alle Italianen gek.

Geen enkele Italiaan denkt dan meer op zo'n moment: waar haaltie toch de kracht vandaan!?

Lang leve het openbaar vervoer

Woensdag 30 juni 2010

De achtervering van mijn motor moet vervangen worden, dus ben ik gedwongen deze week met het openbaar vervoer naar mijn werk te gaan. En openbaar vervoer en ik gaan niet door 1 deur. Helemaal niet als het openbaar vervoer zich in Amsterdam bevindt. Ik heb er altijd ruzie mee.

Volgens de website van het GVB kon ik bij mij in de buurt een anonieme ov-chipkaart kopen, want per 1 juni jl. is Amsterdam volledig over gegaan op de ov-chipkaart. De sigarenboer waar dit het geval was, vertelde mij dat de kaarten uitverkocht waren en dat voor 15 juli de voorraad niet werd aangevuld. Toen door naar de Albert Heijn. "Mag ik een ov-chipkaart van u?" vroeg ik. "Een persoonlijke of een anonieme?" antwoorde de oudste van de 2 jonge dames achter de balie. "Een anonieme graag" antwoorde ik. "Nee, die hebben we niet" antwoorde ze weer. "Nou geef me dan maar de persoonlijke" zei ik weer. "Nee, die hebben we ook niet. U kunt alleen ov-chipkaarten in de grote steden kopen." Met open mond liep ik weer naar buiten en besloot het maandag allemaal maar op me af te laten komen. Ik had mijn best gedaan dacht ik zo.

Maandagochtend 6:45 uur station Heemskerk. Het kaartverkoopapparaat weigerde die ochtend betalingen van Maestro aan te nemen. En omdat ik niet genoeg los geld bij me had, werd het (ik was niet alleen gelukkig!) een bezoekje aan de conducteur. "Nou, dat is dan zwart rijden! Rekening van 135 euro valt vanzelf bij je in de bus!" brult de man in een zwaar Amsterdams accent."Nee hoor, geintje. Ik weet van de storing. Ga maar lekker zitten en geniet van de reis!" Eenmaal in Amsterdam moest ik met de tram en dus een (anonieme) ov-chip kaart aanschaffen. Aangezien ik 36 mensen voor me in de rij had staan en besefte dat ik voor 12 uur 's middags niet geholpen zou worden, ben ik weer naar buiten gelopen. Achteraf kon ik gelukkig nog ouderwets een kaartje (1 uur geldig) in de tram bij de conducteur kopen. Uiteindelijk ben ik dus wel op de plaats van bestemming gekomen, maar dit kostte me meer moeite dan het lopen van een halve marathon.

Ik heb thuis een oude fiets in de schuur staan, maar geloof me, morgen ga ik hem gebruiken!

Marquetteloop 2010

Vrijdag 25 juni 2010

Afgelopen zondag meegedaan aan de Corus Marquetteloop in Heemskerk. Ooit een grote regionale loop waar nationale toplopers/toploopsters regelmatig aan de start stonden. Deze belden echter dan eerst met de organisatie met de vraag hoeveel Kenianen danwel Ethiopiers er meededen. Waren dit er bijvoorbeeld 4, dan werd deze nationale topper dus 5e en wist hij dus precies met wat voor prijzengeld hij naar huis ging. Dit is/was dan ook de reden waarom vooraf aangekondigde toplopers op het laatst afzegden. Elders kon men waarschijnlijk meer verdienen.

Ik heb een soort haat/liefde verhouding met de Marquetteloop. Ik weet dat een snelle tijd er (bijna) nooit in zit, vanwege de harde wind die op de Noordermaatweg 9 van de 10 keer tegen je is. Toch doe ik ieder jaar weer mee. Ik ben zelfs een keer gediskwalificeerd geweest. Nog voor de start zelfs. Ik stond per ongeluk in het verkeerde startvak.

Het was een kleine moeite voor mij om over het hek te stappen (waar ik dus met mijn rug tegenaan stond) maar omdat de 'baancommissaris' nogal kinderachtig deed, was ik dat ook geworden. De wedstrijd werd niks overigens. Ik zou toch 'DSQ' achter mijn naam krijgen, dus ben ik na 20,5 km rechtsaf richting sporthal gelopen.

Dit jaar had ik me goed voorbereid. 3 maanden geleden had ik een schema in elkaar gedraaid met 'topweken' van 65 km. Op een paar kleine blessures na, heb ik me hier vrij goed aan weten te houden.

De wind stond ook dit jaar weer verkeerd, maar binnen ons groepje werd er goed samengewerkt en konden we het tempo dus 'hoog' houden. Ik had zelfs nog de kracht om te versnellen in de laatste ronde. Uiteindelijk kwam ik als 2e Veteraan 40+ over de finish in een tijd van 1:21:14. Voor mijn leeftijd een hele acceptabele eindtijd dacht ik zo.

Hardlopen gooi ik de komende maand even op een laag pitje. Tijd om alle kleine kwaaltjes goed te laten herstellen. Heel belangrijk!

Nu even niet!

Maandag 7 juni 2010

Ik was er helemaal klaar voor, a.s. zondag. De Letterenloop. Een loop die ik nog nooit eerder gelopen had. In mijn voorbereiding richting Marquetteloop op 20 juni zag ik deze loop over 10 km als een goede test. Een tijd rond de 35:30 en 36 min had zeker mogelijk geweest.

De dag ervoor toch nog even getennist met mijn zoon Cas. Hij beheerst de techniek al aardig, maar mist alleen wat spelervaring en wie ben ik om hem daar niet even mee te helpen. Op een gegeven moment moest ik echter ver naar buiten hangen om een bal toch nog te kunnen retourneren. En hier ging het fout. Er knapte iets in mijn enkel. Ik kon wel gewoon doorspelen, maar toen ik 's middags van de bank op stond was wandelen er zelfs niet meer bij.

Ik was dan ook genoodzaakt mijn loopmaatje Rene af te bellen, omdat lopen voorlopig op een laag pitje staat.

Hopelijk duurt dit niet te lang.

Stop Pre

Woensdag 26 mei 2010

Mensen die mij goed kennen, weten dat ik sinds enige jaren een groot fan ben van Steve Prefontaine. Deze Amerikaanse midden- en langeafstandsloper was op een gegeven moment, begin jaren 70, recordhouder van de belangrijkste afstanden tussen de 2000 en 10000 meter. Ook was hij samen met Bill Rodgers en Frank Shorter mede verantwoordelijk voor de "running boom" in die tijd. 30 mei a.s. is het precies 35 jaar geleden dat Steve Prefontaine om het leven kwam ten gevolge van een tragisch auto ongeluk.

Na de 'verloren' finale 5000 meter tijdens de Olympische Spelen van Munchen in 1972, keerde hij terug naar de Universiteit van Oregon voor zijn laatste jaar. In dit jaar had hij het geregeld aan de stok met de AAU (Amateur Athletic Union). De AAU eiste dat atleten de amateur status behielden en niet betaald zou worden. De AAU had nl. het recht om de amateurstatus van een atleet in te trekken. Echt vies van geld was de AAU nu ook weer niet.

Wedstrijden waar eerder genoemde atleten aan deelnamen werden echter druk bezocht en dat genereerde weer miljoenen dollars voor de AAU.

Op 30 mei 1975 reed hij, afkomstig van een feest, in zijn goudkleurige MGB convertible terug naar huis. Na eerst vriend Frank Shorter thuis te hebben afgezet, vervolgde hij zijn weg over Skyline Boulevard, ten oosten van de Universiteit van Oregon. In een van de vele bochten heeft hij met zijn auto een rots geraakt waardoor de auto op zijn kop kwam te liggen met Prefontaine eronder.

De plek waar Pre waar is verongelukt, is voor veel mensen een bedevaardoord geworden. Veel mensen brengen hier aan een bezoek en laten vaak persoonlijke bezittingen achter zoals hardloopschoenen, brieven en persoonlijk gewonnen medailes.

Ter nagedachtenis aan zijn dood zijn er 2 drama films over zijn leven gemaakt: Prefontaine (1997) en Without Limits (1998). Verder wordt er jaarlijks in de staat Oregon de Pre Classic gehouden. Een baanwedstrijd waar alleen de beste Amerikaanse baanatleten aan mee mogen doen. Prefontaine heeft tijdens zijn carriere aan 153 wedstrijden meegedaan. Hier heeft hij er 120 van gewonnen. Dat is een percentage van bijna 80 procent! Om aan te geven hoe moeilijk het was om te winnen van Pre, lieten supporters van de tegenstanders op een gegeven moment t-shirts drukken met "Stop Pre" op de borst gedrukt. Na een zoveelste gewonnen wedstrijd kreeg Pre er een cadeau. Hij droeg hem toen hij zijn cooling-down deed. Uiteindelijk mocht Steve Prefontaine 24 jaar worden.

Waterland Halve Marathon

Dinsdag 18 mei 2010

Op 6 juni a.s. staat voor mij de Waterland Halve Marathon in Monnickendam op het programma. Ik heb hier in het verleden 2 keer aan de start gestaan. De eerste keer in 1994 en 8 jaar later in 2002 opnieuw.

Deze loop roept bij mij speciale herinneringen op. Van de editie uit 2002 herinner ik me nog hoe ik samen liep in de achtervolgende groep, samen met John Tol en Harm van Bruggen, achter de uiteindelijke winnaar Frans Woerden. 2 km voor de finish begon ik aan mijn eindschot, maar werd met nog 500 meter te gaan toch nog voorbijgelopen door zowel John als Harm.Uiteindelijk kwam ik als vierde over de finish in 1:18:42 uur. Hoewel ik als 3e senior toch nog het podium op mocht, kan ik niet zeggen dat ik echt tevreden was.

8 jaar eerder was ik in volle training voor de Westland Marathon en had ik gemiddeld weken tussen de 85 en de 100 km. Ik voelde me goed en direkt vanaf de start kwam ik alleen aan kop te lopen. Er reed een fietser voor me die het parcours aan gaf. Halverwege de wedstrijd ergens in de polder zag ik op de weg een grote pijl naar rechts geschilderd.

Bij de kruising die kort daarop volgde, ging de voorfietser echter rechtdoor. Ik besloot hem te volgen. Echter na 200 meter stopte de voorfietser en stapte af."We gaan verkeerd, we hadden daar rechtsaf gemoeten.", schreeuwde hij. Voordat hij weer op zijn fiets zat, was ik al omgedraaid en lichtelijk geirriteerd nam ik nu wel de goede weg. Toen de fietser mij passeerde verontschuldigde hij zich met gebogen hoofd.

2 km voor de finish kwam er plots een auto naast me rijden. Een man draaide z'n raampje omlaag en vroeg hoe ik heette. Hijgend en hoestend vertelde ik mijn naam. "Als je nog een tandje erbij zet, loop je misschien een parcoursrecord", vertelde de man. Ik had echter geen idee, waar dit parcoursrecord op stond, maar besloot toch nog nog even alles te geven.

Ik passeerde uiteindelijk de finish in 1:11:33 uur. Een tijd waar ik zeer tevreden mee was en voor mij perpectief gaf voor de marathon.

Het parcoursrecord was echter 2 jaar eerder in 1992 gelopen door Benjamin Romkes en stond op 1:11:31 uur. De man was inmiddels uit zijn auto gestapt en stond plots naast me. "Jammer zeg, het scheelde maar 2 seconden!". Ik nam een slok uit mijn bidon en in mijn ooghoek zag ik de voorfietser, handopstekend in mijn richting, zich nogmaals verontschuldigen.

Weekje Zweden

Maandag 17 mei 2010

Dit weekend terug gekomen van een weekje Zweden. Mijn zus is hier samen met haar gezin, bestaande uit man en 2 kinderen, 5 jaar geleden naar toe geëmigreerd en tot mijn schaamte moet ik toegeven dat ik hun nieuwe stek nog nooit had opgezocht. Daarom de Meivakantie maar uitgekozen om de bijna 1200 km lange tocht via brug, boot en tunnel-brug te maken.

Op een camping in de buurt van de hun woonplaats, met uitzicht op zee, hadden we een 'stuga' gehuurd. Nellie (mijn zus) had de hele week vrij genomen en voor iedere dag een ander 'evenement' in de nabije omgeving bedacht. Variërend van picknicken op door erosie uitgesleten rotsformaties in het noorden van het eiland tot aan een bezoekje aan het 'Borgholms Slott' en het nuttigen van Zweedse lekkernijen (Kroppkakor, 'je moet het leren eten').

Een druk programma waarnaast ook nog getraind moest worden. Dit trainen ging de laatste tijd een beetje moeizaam. Ik heb nl. al een tijdje last van mijn hiel en dan m.n. de plek waar mijn achillespees vast zit aan mijn hielbeen. Echter met een hakverhoging in de schoen en het aantal tempotrainingen in de week tot 1 te reduceren, lukt het aardig.

Ik had mijn GPS in de vorm van een Garmin Forerunner 305 meegenomen naar Zweden. Ik had me nl. laten vertellen dat Zweden nogal uitgestrekt is en dat je hier niet moet verdwalen. Nu verbleef ik op een eiland, maar toch. Ik had vervolgens de GPS coordinaten van onze stuga ingesteld in mijn '305' en lopen maar!

Uiteindelijk heb ik 3 keer kunnen hardlopen; t.w. een langzame duurloop van 5 kwartier, een tempoduurloop van 60 minuten (30 min rustig heen + 30 min tempo terug) en een intervaltraining van 10 x 2 minuten (Pauze = 2 minuten). Afgezien van de stijfheid in mijn hiel de volgende ochtend was ik best te spreken over de kwaliteit. Nog even volhouden tot 20 juni!

Afzien in Uithoorn

Woensdag 5 mei 2010

Afgelopen zondag vond de 26e editie van de Vakantie Makelaar loop plaats in Uithoorn. Op zich niks spannends aan, ware het niet dat hier (uitslagen van voorgaande jaren) vrij hard gelopen wordt. Ieder jaar staan er wel een paar nederlandse subtoppers aan de start (bijv. Niels Strik) alsmede een paar Kenianen. Bij de vrouwen is het niet anders eigenlijk. Ik had echter nog nooit van deze loop gehoord terwijl hij al voor de 26e keer werd gelopen.

Reden hiervan was dat deze loop altijd wordt gehouden in de 2e helft van de maand januari. Toen lag er echter zoveel sneeuw en ijs op het parcours dat besloten is de loop (eenmalig?) te verplaatsen naar het voorjaar. De 10 Engelse Mijlen paste eigenlijk prima in mijn schema richting de Marquetteloop eind juni, dus ben ik hier samen met Rene Jerphanion naar toe gereden.

Het parcours lag vrij landelijk en omdat het flink waaide, besloot ik mijn beoogde eindtijd (onder het uur) wat naar beneden bij te stellen. Toen we Uithoorn binnen reden begon het wat te spetteren. Toen we echter een half uur voor de start gingen inlopen, ging dit over in miezerregen en vlak voor de start werden dit flinke druppels. Het is eigenlijk de hele wedstrijd niet meer droog geworden. Tot overmaat van ramp daalde ook de temperatuur nog eens tot 5 graden.

De start dan. Rondje om een hoog flatgebouw heen om vervolgens weer langs de start te komen. Leuk voor de toeschouwers, maar wat was die weg slecht! Je brak je nek bijna over de klinkers die schots en scheef in het zand staken. Hoewel het parcours er voor de rest prima uit zag, vond ik dit echt niet kunnen met zo'n bezetting! Voor de rest dus fietspaden, polderwegen en een fraaie dijk langs de Amstel richting Uithoorn. Gezien de weersomstandigheden moest ik niet al teveel verwachten van een snelle eindtijd. 75 meter voor me liep een groepje dat een Keniaanse dame bijhaalde. Deze dame was zeer blij dat er wat heren bij haar kwamen lopen, want ze waaide tot 3 keer toe bijna de sloot in. Dit groepje bleef echter 75 meter voor me lopen en met de wind van voren kwam ik niet echt dichterbij. Achter mij liep op 100 meter een groepje met de eerste Nederlandse dame. Mijzelf laten afzakken naar dit groepje was dus ook geen optie. Het kwam er op neer dat ik de hele wedstrijd alleen moest lopen. Goeie training zal ik maar zeggen.

Uiteindelijk kwam ik, lichtelijk onderkoeld, als 16e over de finish (8e Vet40) in een tijd van 1:01:33 uur. Ik weet niet echt wat ik er van moet vinden. De tijd is niet echt goed, maar gezien de omstandigheden ben ik hier tevreden mee. Michael Woerden (vorig jaar winnaar van de Marquetteloop in 1:12 uur kwam nu na 58 min over de finish. Dat wil dan wel wat zeggen.

Ik hou van hardlopen

Woensdag 28 april 2010

Ik hou van hardlopen. Ik zou eigenlijk niet weten wat ik anders zou moeten doen als ik niet kon hardlopen. Best wel een beetje beangstigend. Je moet er natuurlijk niet aan denken, maar een blessure ligt altijd op de loer. Als je 4 (of meer) keer per week traint, loop je eigenlijk 'op het randje' en het is de kunst om aan de veilige kant te blijven. Mocht je toch een keer aan de verkeerde kant terecht komen en geblesseerd raken, dan is het noodzaak een alternatief te vinden voor je 'vrije tijd'. Zo heb ik jaren geleden (toen ik aan de verkeerde kant terecht kwam) een elektrische gitaar gekocht. Ik 'leed' toen aan een shin-splints blessure aan mijn linkerbeen en tegelijkertijd een spierscheuring in mijn rechterkuit. Na 4 maanden (iedere dag oefenen) kon ik dan ook een aardig met mijn gitaar overweg. Maar het haalt het niet met hardlopen. Toen ik weer kon lopen, heb ik mijn gitaar (bijna) nooit meer aangeraakt.

Ok, ik fiets er een beetje bij, 1 keer per week, maar toch. Het is anders. Voor ik eenmaal goed op de fiets zit, ben ik meestal een half uur verder. Hiermee doel ik dan o.a. op het preventief onderhoud aan de fiets, de juiste kleding inclusief helm, het vullen van de bidon(s) met de juiste drank en het meenemen van gereedschap mocht het fout gaan onderweg. Groot voordeel is natuurlijk wel dat met fietsen je bereik veel verder ligt dan met hardlopen. Tevens is fietsen minder blessuregevoelig.

Ik moest hier aan denken toen ik op de kalender keek en zag dat ik volgende maand alweer mijn 44e verjaardag vier. Ik doe op de kop af ruim 22 jaar aan hardlopen zowel de korte als de lange versie, maar hoelang gaat dit nog goed? Ik vind het lopen van wedstrijden (op mijn niveau) nog steeds een leuk spelletje, maar dan moet er wel idem dito getraind worden. Ik ga maar eens op zolder kijken waar mijn gitaar ligt.

ZorgSpecialist Loop (2)

Dinsdag 20 april 2010

Samen met loopmaatje Rene ben ik afgelopen zondag naar de ZorgSpecialist Loop in Schalkwijk geweest. Deze loop is de eerste uit het SportSupport Loopcircuit. Dit circuit bestaat uit een reeks van 6 wegwedstrijden (allen onder de lijn: Noordzeekanaal) waaraan je meedoet in het eindklassement als je er tenminste 4 (van de 6) hebt gelopen op de afstand van 10 km. Dit loopcircuit mag trouwens niet verward worden met het Kennemer Loopcircuit, want dit zijn 6 wegwedstrijden die, op 1 na, ook allemaal onder het Noordzeekanaal gehouden worden. Op zich natuurlijk prima! 2 loopcircuits in dezelfde omgeving en in dezelfde periode. Beide bevatten nl. goed bezette en goed georganiseerde lopen in de nabije omgeving dus daar is niets mis mee, maar verwarrend gaat het wel worden denk ik. Je zult goed moeten bijhouden welke loop je gedaan hebt en tot welk circuit hij behoort. Verder zul je misschien een keuze moeten maken van: voor welk circuit ga ik of ga ik voor beide? Ik denk met de vakanties in het vizier dat dit voor menig loper even puzzelen wordt.

Afgelopen zondag was het in Schalkwijk echter vrij overzichtelijk en ook warm (16 C). Gecombineerd met een windkracht 2 a 3 wilde ik vandaag een poging wagen om onder de 36 min op de 10 km te komen. av Suomi was goed vertegenwoordigd met een aantal lopers uit het Run2Day team. (Ik weet eigenlijk niet of dit een team is, maar ze lopen wel allemaal met het logo op hun truitje. Misschien krijg je zo'n kledingstuk wel gratis bij besteding van meer als 3 artikelen in een Run2Day winkel? Ik weet het niet. Maar goed, ik wijk een beetje af nu) Deze lopers dus, konden mij wel eens gaan helpen vandaag.

Als een stelletje hazewindhonden vlogen we direkt na het startschot op het konijn af. Stoep op, stoep af, paaltje links, auto rechts. De eerste paar honderd meter waren niet met lint afgezet, dus dat was ieder voor zich en God voor ons allen. Voor de rest was het parcours schitterend (of is met mooi weer alles mooi?). We liepen door de polder en passeerden een soort van jachthaventje waar mensen op het terras ons aanmoedigden. Als groepje van 5 passeerden wij het 5 km punt in 17:40 min. Vanaf dat punt begon de temperatuur in ons groepje zijn tol te eisen. Met Marcel de Graaf bleef ik over en samen gingen we de strijd aan om plaats 5. Bij het 8 km punt besloot ik langzaam te versnellen en zag dat Marcel het moeilijk had. Op de sprint is Marcel nl. beter als ik en ik besloot mijn voorsprong vast te houden.

Uiteindeljk passeerde ik de finish in 35:46 min. Een tijd waar ik zeer tevreden mee ben en waar zeker nog verbetering in zit. Op naar de 34 minuten!

Hier een filmpje van mijn laatste meters. In de verte zie je Marcel nog net aankomen.

ZorgSpecialist Loop

Maandag 12 april 2010

A.s. zondag is het de bedoeling dat ik deelneem aan de ZorgSpecialist Loop in Schalkwijk (Haarlem). Dit hing echter nog aan 2 zijden draadjes. Het ene draadje slaat op het feit dat ik tijdens een van mijn laatste trainingen plotseling moest wandelen. Niet dat dat de bedoeling was, maar ik kreeg plots een verkramping in mijn linkerkuit. Nu had ik hier in het verleden wel vaker last van, maar sinds ik reaktief loop (lees: landing voor/middenvoet) bleef deze klacht gelukkig weg. Na even te hebben gerekt, gestrekt en gewandeld, zette ik het weer op een (langzaam) lopen. Dit ging gelukkig goed, maar bij iedere pas voelde ik toch dat daar binnen iets aan de hand was. Wel even schrikken, omdat het de laatste tijd best wel lekker gaat weer. Duurvermogen is goed en de snelheid zit ook weer een beetje op het niveau van 10 jaar geleden. Misschien dat een tijd van 35 min op de 10 km misschien nog mogelijk is dit seizoen?

De bedoeling was om met Menno deze week deel te nemen aan een 5 km baanwedstrijd, maar die moet ik maar even aan mij voorbij laten gaan. Het hardlopen gaat inmiddels nagenoeg pijnvrij, ook als het tempo wat hoger ligt. Zoals het er nu uitziet, ga ik helemaal voor de ZorgSpecialist Loop a.s. zondag.

Het andere draadje waar mijn beslissing vanaf hing, was het inschrijfgeld. De ZorgSpecialist Loop maakt onderdeel uit van het SportSupport Loopcircuit. Reden hiervan is o.a. dat voor de organisatie het 'binnenhalen' van sponsoren een stuk makkelijker wordt. Voor de 10 km betaal je a.s. zondag echter 12 euro (voorinschrijving 10 euro) en dat is gewoon veel geld voor een 10 km! Principieel weiger ik dan ook mee te doen als ik meer dan 1 euro per kilometer moet betalen. Echter na bestudering van de website kwam ik er achter dat in dit geval het doel van deze loop is om geld in te zamelen voor de Stichting RopaRun. Dan wordt het voor mij wel een ander verhaal, ook al blijft het veel geld.

Daarentegen wordt er voor de 10 km een snel en verkeersvrij parcours geboden door het prachtige natuurschoon van Schalkwijk. En dat wil ook wat!

Open Zaanse 2010

Donderdag 8 april 2010

Afgelopen maandag 2e paasdag heb ik meegedaan aan de Open Zaanse kampioenschappen, een KNAU wedstrijd over 10 Engelse mijlen georganiseerd door av Lycurgus. 'Open' wil eigenlijk zeggen dat iedereen hieraan kan meedoen. Voorwaarde is echter wel dat je over een KNAU licentie beschikt.

Er waren geldprijzen beschikbaar gesteld en dat was goed te zien aan de opkomst. Niet zozeer in de breedte, hoewel hier altijd wel veel lopers op af komen, maar meer in het niveau van de lopers. Deze loop over dit fraaie parcours wordt nl. meerdere malen per seizoen in trimloopversie gehouden, maar dan is het niveau van deelname beduidend minder.

Juist vanwege de deelname van de wat 'betere' lopers ben ook ik op deze wedstrijd afgekomen. Op die manier kun je je een beetje meten met andere lopers van jouw niveau.Vaak loop je bij elkaar in de buurt en als de samenwerking goed is, kun je ook nog naar een goede eindtijd toe lopen. Het fraaie parcours van deze wedstrijd loopt vlak langs het Uitgeestermeer. Schitterende omgeving, maar het waait er altijd.

Tot aan 10 km (36:20 min) was er niks aan de hand, maar de laatste 6 km kreeg ik toch echt last van de wind.

Met mijn lengte van 1 meter 99 en gewicht van 85 kg is tegen de wind in lopen niet een van mijn sterkste punten. Op km 12 kwam er door de hoofdstraat van Krommeniedijk, plots vanachter een 'ouwe mannen' trein aan, bestaande uit Jaap Velserboer, Ger Kragten en Peter Burger. Samen goed voor ruim 160 jaar. Deze mannen werkten goed samen en hielden zo het tempo hoog. Van Jaap 'mocht' ik aansluiten en zo vervolgden wij onze weg richting de finish. Mijn bedoeling was om onder het uur te finishen en dat is gelukt. Na 59:45 min passeerde ik nl. de finish en werd ik uiteindelijk 4e in mijn klasse M35-M44. Uiteindelijke doel is voor mij de laatste wedstrijd van het seizoen, t.w. de Marquetteloop op 20 juni in Heemskerk.

Een halve marathon in mijn eigen woonplaats bestaande uit 3 ronden (door de polder).

Ik heb nog 2,5 maand de tijd.

Crosstraining

Vrijdag 26 maart 2010

Naast hardlopen probeer ik er 1 keer in de week bij te fietsen. Dat is goed voor je conditie, gevarieerd trainen. In Amerika noemen ze dit 'cross training'. Gewoon 1 of 2 keer per week even iets anders dan hardlopen.Variatie is sowieso goed, ook qua schoenen. Als je varieert met je hardloopschoenen gaan ze in verhouding ook langer mee. Je schoenen hebben a.h.w. meer tijd om te herstellen.

In Amerika trainen hele volkstammen volgens het 'FIRST' principe. Dit staat voor: Furman Institute of Running and Scientific Training en is bedacht door een club hardlopende wetenschappers die beweren dat, als je 3 keer in de week hardloopt en er daarnaast nog 2 overige sporten bij doet, je algehele conditie aanzienlijk verhoogd wordt. Misschien nog belangrijker is dat dit principe van "Run less, run faster", je sneller maakt tijdens hardloopwedstrijden.

Ook als je al jaren 'hangt' op een bepaalde marathontijd en het lukt maar niet om van die tijd iets af te krijgen, dan is dit misschien voor jou de oplossing.

Nu is er sinds kort een nieuw apparaat op de markt waarmee je hardlopend kunt fietsen. ????!!??! Het apparaat heet de ElliptiGO en komt uit Amerika. Deze "World's First Elliptical Bicycle" gaat nl. vooruit d.m.v. elliptische bewegingen met je benen te maken. Het lijkt het meest op één van die apparaten uit de sportschool en ik moet zeggen: het ziet er een beetje raar uit, maar het gaat wel hard. Kijk vooral naar het filmpje.